Negev

Gisteren zijn we naar de Negev woestijn geweest  waar we gehoord hebben over de bedoeinen en hun problemen met het idee dat Israel een grote Joodse staat zou (moeten) zijn. We gingen naar twee dorpen waarvan een de afgelopen anderhalf jaar al 31! keer vernietigd is, maar de mensen blijven terugkomen. Een erg hoopvol teken was dat de olijfbomen die eerder vernietigd waren inmiddels dwars door de troep en de grond en hun eigen wortels weer boven de grond uitstaken, en net als de famillies van het dorp Al-Arakib onverwoestbaar standvastig blijken te zijn.

Het tweede dorp, Wady el Na’ am,  was groter en meer uitgestrekt zodat de Israelische regering kans had gezien om binnen het dorp een electriciteitscentrale, een chemische stortplaats en een militaire basis neer te zetten. Ook interessant was het feit dat er twee scholen nodig waren in het dorp (volgens het Israelische recht moet er een school zijn voor elke 350 kinderen en hier waren er 1100), wat heel gemakkelijk opgelost is door het bouwen van een muur door het midden van de oude school, dus nu zijn er twee. In een ander deel van het dorp liet een man ons zien hoe zijn schoonzoon gedwongen was om zijn eigen huis te slopen onder druk van de Israelische regering. Had hij het niet zelf gedaan dan kwam de Israelische regering het voor hem doen als gemeentelijke service waarvoor je later een rekening krijgt. Tussen de resten van het huis vond ik een scherf van de voormalige vloer die erg veel leek op een kaart van het land Israel (de foto houden jullie tegoed). Dit inspireerde mij om het volgende gedicht te schrijven:

 

Yesterday we went to the Negev desert where we heard the story of the Bedouins and the troubles they are experiencing with the idea of the Israeli government of a Jewish state. We went to visit two villages, one of which had been demolished for 31 times in the last year and a half. The people there keep coming back to it, and a very hopefull sign there was that the olive trees that have been uprooted before are growing back there through all the dirt and roots. It shows the steadvastness of the entire village of Al- Arakib.

The second village, Wady el Na’am, was quite large and spread out. This gave the Israeli’s a chance  to put a power plant, a chemical dump and a military base inside of it. Another interesting fact was that according to Israeli law there needs to be an elementary school for every 350 children. In this village there were 1100 children so they applied for a building permit for another school, but what happened was that the Israeli’s came and built a wall down the middle of the old school so now there are two. In another part of the village a man was showing us the site where his son in law had been forced to demolish his own house. Had he not done this himself the Israeli’s would have done it for him but as this is seen as a sort of municipal service (the only one that they are getting over there) he would have had to pay for all the costs concerning the demolishment. Between the remains of the house i found this piece of tile, that was shaped like the map of Israel ( i owe you the picture but can’t upload it from here). This inspired me to write the following poem:

 

It’s your violence that caused this shape,

your anger that led to this form.

Of this result i’d not be proud,

for with it you destroyed a home.

 



2 Responses to “Negev”

  1.   J & H Says:

    Suc6 Vrede en alle goeds

  2.   Maarten van der Werf Says:

    Beste Irene,
    mooi om je verhalen te lezen. Bizar: je eigen huis afbreken. Hoe ongelijk kunnen mensen worden behandeld……
    Alle goeds

Leave a Reply