Bethlehem, Jerusalem, Home

Inmiddels ben ik alweer een dag terug in Nederland en begin ik weer te wennen aan het idee rond te lopen in een vrij land. Sinds mijn tussenstop in Munchen heb ik mijn paspoort niet meer nodig gehad en ik heb al zo’n 36 uur geen zwaarbewapende soldaten meer gezien.

De laatste dagen waren meer toeristisch van aard, maar toch blijft de bezetting voelbaar. In Bethlehem bezocht ik de winkel van de familie Anastas, gelegen onder het huis dat aan drie kanten omsingeld is door de acht meter hoge muur. Na een taxi terug genomen te hebben naar meer toeristisch gebied rond de geboortekerk haalden wij voor de laatste keer een broodje falafel om daarna in de bus via het checkpoint in de muur naar Jeruzalem te vertrekken.

In Jeruzalem hebben wij twee keer een poging gedaan om de rotskoepelmoskee te bezoeken. Tot Ariel Sharon bedacht had daar te moeten bidden (wat overigens religieus niet te verklaren is omdat de Joden daar van hun eigen geloof niet mogen komen) was dit vrij gemakkelijk. Nu niet meer. De eerste dag kwamen we niet verder dan het plein voor de klaagmuur. Dit is de enige plaats vanaf waar niet-moslims nog het plein mogen betreden wat tussen de Al-Aqsa en de rotskoepel ligt. Openingstijden bestaan niet, dus de beste tactiek is om er zo vaak mogelijk langs te lopen en te hopen dat het een keer open is. Deze keer was hij dat niet.

De volgende dag hadden we een beter plan. Iemand van onze groep had gehoord dat er een kantoortje was van de Palestijnse autoriteit waar je je kon aanmelden voor een rondleiding als je aangaf van een vredesorganisatie te zijn. Toen we dit gevonden hadden bleek de verantwoordelijke persoon niet aanwezig en mochten we over een uur weer terugkomen. Zo gezegd zo gedaan, na het uur was de persoon wel aanwezig, had hij tijd om ons te woord te staan en wilde hij ons met alle liefde van dienst zijn. Er was echter een probleem, om een tour te mogen geven in hun eigen heilige gebouw hebben de Palestijnse autoriteiten toestemming nodig van de Israelische autoriteiten om veiligheidsredenen. Die toestemming kon alleen verleend worden als je een dag van tevoren een fax stuurde, dus het hele feest ging wederom niet door. Sharon bedankt.

Liefs,

 

As i write this i am back in The Netherlands for about a day, and i’m starting to get used to the fact that i am in a free country once again. Since my departure from Munich i have not needed my passport and i haven’t seen a single soldier in the past 36 hours.

Although our last days had more of a touristic nature, the sense of occupation is never far away. In Bethlehem i visited the store owned by the Anastas family, which is situated under there house that is surrounded by the 8 meter high concrete wall on three sides. After taking a taxi back to the more touristic area surrounding the church of nativity we had our last falafel sandwich and took the bus to go to Jeruzalem. Passing a checkpoint in the wall on the way there.

In Jeruzalem we made two attempts to visit the dome of the rock. This has always been fairly easy until Ariel Sharon came to pray there one day (something that is not even allowed for Jews by their own religion and which started the second intifadah). Now it is not so easy.  The first day we did not get any further than walking to the square in front of the wailing wall. This is the only side from which non-muslims are allowed to enter the square between the Al-Aqsa mosque and the dome of the rock. There are no specific times when this entrance is open, so there is nothing left but to go there as many times as possible to try your luck. this time we didn’t have any.

The next day we had a better plan. One of our group had heard that there was some office where you could register as an international peace group to get a tour inside the mosque. When we had found this office it turned out that the person responsible was not there, and we were told to come back in an hour. We did so, the right person was present and available to speak to us and he was also willing to fulfill our request. However, there was a catch. To be able to give a tour in their own mosque, the Palestinian Authorities need permission from the Israeli Authorities because of security reasons. This permission can only be granted when you fax them at least a day before you want to go there and since we were leaving that afternoon there was no possiblity for us to do that anymore. Thank you Ariel Sharon.

Love,

 

 

 



One Response to “Bethlehem, Jerusalem, Home”

  1.   Els Says:

    Er lijkt een patroon te zijn in het ontmoedigings beleid. Ook als je met een legatie naar Gaza wilt gaan, moet je met een fax je paspoort gegevens sturen en toestemming vragen. Ook dan krijg je vaak lang na de dag dat je op bezoek wilde gaan een bericht van afwijzing.

Leave a Reply