Graduation and you better finish that thesis

February 5th, 2012

De training was druk. Ik zou een week geleden al schrijven over de training conflicttransformatie die we gedaan hebben waarin we keken naar conflicten die zich binnen het team voor kunnen doen, en waar wij als organisatie werken binnen de structuur van grotere conflicten. Belangrijke dingen om helder te hebben zodat ik weet waar ik aan begin en waar mijn acties gevolg kunnen hebben.

Inmiddels is het een week later en is de training afgelopen, de helft van de groep al naar huis, en vertrek ik zelf over twee uurtjes richting vliegveld. Ik ben geslaagd voor de training, maar ga eerst nog niet naar Palestina. Nu ga ik weer tijd maken voor het afronden van mijn scriptie en bijbehorend afstuderen. Daarna ga ik zo snel mogelijk als er een plaats vrij komt naar Palestina om deze training in praktijk te brengen. Via deze weg houd ik jullie op de hoogte van wanneer dat zal zijn, maar nu voorlopig voor het laatst;

Liefs,

 

Training was busy. I intended to post here about a week ago about the training in conflict transformation that we did. We looked at how conflicts could arise and be solved on team, and also where in the powerstructure of a conflict we as an organisation work and where and how our actions can influence that system. Important stuff to be aware of for me so that i know what i’m getting myself into.

Now a week later training has ended, half the group went home already, and i’ll be heading to the airport soon. I graduated training, but won’t go to Palestine immediately. First it is time to finish my thesis and law school, and then i’ll wait for placement in Palestine to put this month of training and myself to work there. I’ll keep you all posted about that progress through this blog but for now;

Love,

Mijn locatie .

The End

Undoing oppressions and the land of the free

January 22nd, 2012

We zijn al over de helft met de training. Door alle drukte is tijd een redelijk vluchtig begrip geworden, het voelt aan de ene kant alsof we nog maar net zijn begonnen, maar als je kijkt wat we allemaal gedaan hebben zou het ook kunnen dat we al maanden bezig zijn. Zo kwam ik er ook achter dat ik alweer anderhalve week niets geblogd had, dus bij dezen :)

De afgelopen week stond in het teken van het ongedaan maken van verschillende vormen van onderdrukking. We hebben het gehad over seksime, racisme en heteroseksisme. Vanuit hier hebben we kunnen kijken naar de wijze waarop deze vormen van onderdrukking nog steeds aanwezig zijn in de Verenigde Staten en naar hoe we bondgenoten kunnen zijn voor degenen die hiermee te maken krijgen terwijl zij hun werk doen bij de verschillende projecten.

Door deze activiteiten en het nieuws wat we doorkrijgen leer ik ook steeds meer over de samenleving hier. Naast de enorme homofobie (het homohuwelijk is met uitzondering van Californië nog steeds niet geregeld en na afschaffing van de don’t ask don’t tell wetgeving was de gemiddelde burger nog steeds geschokt toen bleek dat ‘uitingen van homoseksualiteit’ nu ook daadwerkelijk niet meer onderdrukt worden in het leger) is ook de wetgeving rond demonstraties en vrijheid van meningsuiting een groot strijdpunt. Op dezelfde dag dat hier in Chicago een motie werd aangenomen om de stad te verklaren tot een martelingsvrije zone (overigens niet ondersteund door enige wetgeving) nam dezelfde gemeenteraad wetgeving aan die de het recht op demonstraties tijdens de komende G8 en NAVO top in maart aanzienlijk beperken. Meest opvallende deel van deze regels is dat alle teksten die op borden en spandoeken verschijnen eerst ter goedkeuring moeten worden aangegeven voordat er een vergunning voor de demonstratie wordt verleend. Ook hier in het ‘vrije westen’ valt dus nog genoeg te doen in het kader van mensenrechten…

Liefs,

 

We’re over halfway done with our trainig. Because we are very busy time has become a bit hard to keep track of at times. While in some ways it feels like we have only just started, if I look back on everything we’ve done it could very well be that we have been here for months. That is also the way in which I found out that it had been about a week and a half since my last post here, so here goes :)

The past week can be characterized be our undoing oppressions module in which we mainly discussed sexism, racism and heterosexism. From these points we looked at the ways in wich these form of oppression are still present in US society and the ways in which we can be allies to those of us who suffer from these oppressions while working on the various projects.

Through our sessions and the local news that we receive I keep learning a lot about US society. Next to the still enormous amounts of homophobia (except from California gay marriage is still illegal, and the average citizen was very shocked when after the abolition of the don’t ask don’t tell legislation ‘expressions of homosexuality’ are not even repressed anymore in the US army) there is also a lot to do about the freedom of speech here in Chicago. On the very same day that the city was declared into a ‘torture free zone’ (not backed by any enforcible legislation) the same legislative body adopted legislation that severly restricts the right to demonstrate during the coming G8 and NATO talks to be held in March. The most significant part of this is the rule that every line posted on a banner or poster that will be displayed in the demonstration has to be approved before any party can receive a permit to demonstrate. Even here in the ‘Land of the Free’ there is still a lot to be done to ensure the protection of human rights…

Love,

 



Mijn locatie .

The End

Guantonomo has got to go!

January 13th, 2012

Demonstreren in de VS is anders. Onze demonstratie was succesvol, er waren meer mensen dan in de geschiedenis van deze jaarlijkse demonstratie en ook omstanders leken geïnteresseerd in onze flyers en andere promotiematerialen. Voor mij zag het eruit als een groep van amper honderd mensen op een winderig plein die in de gaten gehouden werden door een groepje van twintig ietwat nerveuze politieagenten. Hoewel Nederland protestmoe lijkt is het niets vergeleken met dit land waarin de meeste voorbijgangers geen idee hadden wat die groep mensen in oranje pakken deden en ook geen enkele interesse hadden om te proberen erachter te komen.

Ietwat ontevreden met de gang van zaken was ik nog niet uitgeprotesteerd, dus samen met een trainingsgenoot volgde ik het nieuws dat Obama in de stad was om ook op die plaats duidelijk te maken dat wij het niet eens zijn met het feit dat Guantanomo nog steeds bestaat. Hier gingen wij door met het zingen van “courage”, wat we ook deden toen we met de groep in de stad het federale gerechtsgebouw omsingelden. Overigens had de helft van die groep zich met ons mee verplaatst waardoor ook deze groep misschien wel bijna de honderd mensen haalde. Of Obama ons gehoord heeft? geen idee, maar we hebben het geprobeerd.

Het meest hoopgevende aspect voor mij aan deze actiedag was dat we ‘s ochtends een email kregen van een advocaat die cliënten heeft op Guantanomo. Een van zijn cliënten had hem verteld dat wij actie gingen voeren en in solidariteit met onze acties voor hen hebben de gevangenen besloten sit-ins te houden (in de celblokken waar dit mogelijk is)en drie dagen (10,11 en 12 januari) geen voedsel te accepteren. Ik ben blij dat onze boodschap ten minste aangekomen is bij de mensen waar we het voor deden en dat zij achter de actie staan. Onderstaande tekst heeft zijn oorsprong in Zuid-Afrika gedurende het apartheidsregime, maar zongen wij voor hen;

“Courage brothers

you do not walk alone

we will walk with you

and sing your spirits home”

Liefs,

It is different to demonstrate in the USA. Our nonviolent direct action was succesfull, there were more people than ever in the history of this particular protest and bystanders appeared to be interested in our flyers and banners. For me personally it looked more like a group of barely a hundred people on a windy square that were being watched by a group of twenty somewhat nervous police officers. Although The Netherlands at times seems tired of protesting this is nothing compared to this country where most passers by have no idea what you try to express while you walk around wearing orange jumpsuits like they do in Guantanomo, and have no intention to find out either.

Somewhat unhappy with this turn of events I was not done protesting yet, so together with someone from the training group I followed the news that Obama was in town to also make clear in that place that we disagreed that Guantanomo still exists. Also in this place we continued to sing “courage”, the song we sang while surrounding the federal courthouse downtown. About half the group from downtown had come over to this site as well so there were about a hundred people protesting on this site as well. Did Obama hear us? I have no idea, but we tried.

The most hopefull aspect of the day for me was an email that we had received before the protest. A lawyer who has clients in Guantanomo mailed us that one of his clients told him that the Guantanomo detainees had heard about our action and that in solidarity with our actions for them they decided to hold sit-ins (where possible) and refuse food for three days (January 10th, 11th and 12th). I am happy that at least our message got through to the people we were doing it for and that they support our action. The text below originates from South-Africa in the time of apartheid, and we sang it for them;

“Courage brothers

you do not walk alone

we will walk with you

and sing your spirits home”

Love,



Mijn locatie .

The End

Call 2 prayer

January 10th, 2012

Niet iedereen hier is christelijk. Uit respect voor de islamitische religie hebben wij een programma gevonden dat op bepaalde tijden de islamitische gebedsoproep uitzend gedurende onze training. Het is altijd een mooi moment om gedurende de dag even te stoppen en reflecteren op wat we aan het doen zijn.

Veel van wat we doen heeft te maken met een soort van geroepen zijn. Zoals de pastoor van de naburige kerk die ons appartement (het heeft als koosnaam “de citadel” gekregen) zag zei “Als je niet geroepen bent ga je echt geen maand op een matras op de vloer slapen en de badkamer delen met elf personen”. Daar heeft hij waarschijnlijk een goed punt mee.

Hetzelfde geldt voor de actie die we aan het plannen zijn voor woensdag. Woensdag is het 10 jaar geleden dat de eerste gevangenen arriveerden in Guantanomo Bay. Er wordt een protestactie georganiseerd die hierover gaat en over marteling in het algemeen.  Ik ga helpen de actie te plannen wat interessant kan worden omdat president Obama woensdag hier in Chicago is. Dat maakt het een goede gelegenheid om hem te herinneren aan de belofte die hij deed om Guantanomo binnen een jaar te sluiten. Dat was drie jaar geleden.

Liefs,

Not everyone here is a christian. Out of respect for the Islamic religion we have found a program that broadcasts the islamic call to prayer during ours days of training. For me it provides a nice moment during the day to just stop and drop whatever we’re doing and to reflect on what it is that we are doing.

A lot of what we are doing has to do with a certain way of being called. Like the local pastor that viewed our appartment (which we nicknamed ‘the citadel’) said “If you’re not feeling called to do this, there is no way that you’ll spend a whole month sleeping on matresses on the floor and sharing a single bathroom with 11 people”. He probably has got a good point saying that.

The same goes for the action that we are organizing for wednesday. Wednesday marks the 10 year anniversary of the first detainees arriving at Guantanomo bay. There will be a demonstration here in Chicago that we are part of, and I will be planning part of that. It should be interesting because president Obama is going to be in town. This makes it into a good opportunity to remind him of his promise of closing the Guantanomo prison within one year. That was three years ago.

Love,

Mijn locatie .

The End